Özgüven ve ben çok önceleri vedalaşmıştık ..''O'' geldiğinde özgüvene ihtiyaç duymadığımı ve gitmesinin daha iyi olucağını savunmuştum çünkü ; ona sığınmıştım ... Kendimden taviz vermek adına bana ait olan şeylerle , yaşama ritüelimle, inandığım gerçeklerle tıpkı özgüvenle olduğu gibi vedalaştım ve yeni bir hayata doğru uzandım .. herşeyin yolunda gitmediğne dair fısıltılar hep meşgül ederdi beynimi ama göz ardı eder umursamazdım taki son aylarda işerin sarpa sardığını görene kadar .
Yanlışlıklar diz boyu, mutsuzluklar yüzden okunur hala gelmişti.
Birşeylerin değişmesi gerekti ve benim kaybettiğim özgüvene ihtyiacım vardı...
Önceleri ulaşamadım direndim zorladım ve sonun da çabalarım netice verdi ve iki gün önce konuştum geri geldi beni affetti. Eskisi gibi konuşurken yürürken hatta gülerken bile benimle olucağına söz verdi ve bende Hayatıma kim girerse girsin O''nunlayken yaptığım hataları tekrarlamıycağıma yemin ettim ..
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder